In fact it is no longer necessary to introduce the zoon of Charles Marie Bonaparte and Marie-Letizia Ramolino, born on 15 august 1569 on Corsica! Originating from a small Corsican noble family, he attended the military school of Brienne from 1779 up to 1784. He played a decisive role at the battle of Toulon (1793) and became, some days for his marriage with Josephine de Beauharnais, supreme commander of the Italian army (1796); he led an expedition to Egypt (1798-1799), took part in the coup of 18 Brumaire (the second month of the republican calendar) on 9 November 1799 and became consul for life in 1802, then he became emperor of France on 18 March 1804 (constitution from the year XII) and was crowned and on 2 December 1804. After it became clear that the empress Josephine could not conceive children, she was repudiated by Napoleon and he married the archduchess Marie-Louise, daughter of the emperor of Austria which bore him in 1811, the king of Rome, prince of Parma and duke of Reichstadt (also known as "the eaglet”). He died without any offspring in 1832.

Louise Aimée Julie Leclerc (19/06 1782 - 17/12 1868)
Born during France most turbulent era, Aimée Leclerc was truly a product of her time. Immersed from birth in the many emerging new ideologies, she became an ardent admirer of Pauline Léon and Claire Lacombe, who would often visit her parent’s estate in Pointoise with her cousin Jean Théophile Victor Leclerc, founder of the Enragés.

Aimée was only just 11 when Pauline Léon and Claire Lacombe co-founded the Société des Républicaines Révolutionnaires (Society of Revolutionary Republicans) in February 1793.

Looking older then her age, she would often visit them with Jean Théophile Victor Leclerc at the club’s headquarters in Paris. Always eager to please, she enjoyed helping with collecting and entering the club’s fees in their books. She was so good at it that she was nicknamed Henriette (meaning keeper of the house).

The Société des Républicaines Révolutionnaires (with 200 exclusively female members) was generally regarded as a sort of "feminist” section of Jean Théophile Victor Leclerc Enragés.
The Club was outlawed the following year by Robespierre.
Pauline Léon, Claire Lacombe and most members of the Société, including Henriette (Aimée) Leclerq, who happened to be at the club were arrested in April 1794 and imprisoned in Luxembourg prison where they remained until August 19, 1794.

Her parents decided to sent Aimée, who has grown into s striking beauty to the renowned institution of Madame Campan in Saint-Germain, where she became acquainted with Hortense de Beaharnais and Caroline Bonaparte, Napoleon’s sister.

Napoleon marries Rose de Beauharnais (the future Empress Joséphine) on 03 October 1796 apparently unaware that Aimée who he had lovingly named his Madam Deux, had returned to her parents home in Pointoise. Aimée was only 14 when she gave birth to a son, rumored to be fathered by Napoleon. She named her son François Tobias Deux and remained in Pointoise with her parents, who brought François Tobias up as their own child.

A frequent visitor to Pointoise was Laetitia Bonaparte, Madame Mère, who took a special interest in the welfare of Aimée and the baby.

Madame Mère decided to find a suitable husband for Aimée. She soon set her eyes on DAVOUT, Louis Nicholas, duc d'Auerstadt and prince d'Eckmühl, the descendant of a noble family which could trace its origins back into the 13th century. He was educated first at the military school at Auxerre, and then at the Ecole Militaire in Paris.

Davout was already divorced in January 1794 from his first wife, Marie-Nicolle Adelaide (née de Seguenot).

Aimée and Davout were married November 1801. They seem to be a happy couple.
They had 9 children:

1. Paul 1802 -1803
2. Josephine 1804 -1805
3. Antoinette Josephine 1805 - 19 August 1821
4. Adèle Napoléonie June 1807 - 21 January 1885
5. Napoléon, March 1809 - 1810)
6. Jules, 1809 (died in infancy)
7. Napoléon Louis, 6 January 1811 - 13 August 1853
8. Jules 1812 – 1813
9. Louise Adélaïde, 8 July 1815 - 6 October 1892).

As can be seen, few children survived infancy.

François Tobias Deux however remained a threat in the eyes of Josephine, who feared that the boy would one day succeed Napoleon as emperor instead of the son of Hortense, her daugther.

Josephine began plotting and scheming so successfully that it was Madam Mère herself, who convinced Napoleon to send François Tobias away to be groomed as a King of the East Indies, which had in the meantime become part of the French empire when Napoleon conqeored Holland with all its territories.

François Tobias was only 8 years old when he made the long journey to Batavia, where he was placed in the care of the Dusantiers, a high ranking French family, who immediately began the important task of grooming him for his future role. The Dusantiers introduced him to all the Sultans, who were immediately taken by the handsome little boy. It was the Susuhunan (sultan) Paku Buono IV of Solo [http://www.royalark.net/Indonesia/solo.htm] however, who was so taken in by Tobias that he opened up his home for him, where he was treated as a member of the family. Tobias was ginben a Javanese name: Bra Kedaton.

In 1811 Java fell to a British East India Company force under Lord Minto, governor-general of India, who, after the surrender, appointed Thomas Stamford Raffles as lieutenant governor.

Many French people left. Java but François Tobias and the Dusantiers (Dezentjé’s as they were called) remained under the special protection of the Susuhunan (Sultan) of Solo.

In 1816 François Tobias married Leonara Caroline Dusantier, the little girl who was so kind to him when he arrived in Batavia. She sadly died in 1819 when giving birth to their second child. She was only 18.

Heartbroken, François Tobias took his 2 infant children to the security of Solo, where he felt at home. The 2 little girls, Johanna Louise and Carolina Magdalena Deux were looked after by one of the princesses, who devoted herself entirely to their care.

François Tobias married the princess, Raden Adjeng Hadiningrat in 1829, 10 years after the death of his first wife. They had 7 children, who’s off spring are now spread all over the world.

Louise Aimée Julie Leclerc (19/06 1782 - 17/12 1868) werd geboren tijdens de woeligste periode van Frankrijk. Zij was echt een product van haar tijd. Vanaf haar geboorte ondergedompeld in de vele nieuwe ideologieën, werd zij een vurige bewonderaar van Pauline Léon en Claire Lacombe, die vaak het landgoed van haar ouders in Pointoise met haar neef Jean Théophile Victor Leclerc, stichter van Enragés, zouden bezoeken.

Aimée was slechts enkel 11 toen Pauline Léon en Claire Lacombe medeoprichters werden van de Société des Républicaines Révolutionnaires (de Maatschappij van Revolutionaire Republikeinen) in februari 1793.

Zij zag er ouder uit voor haar leeftijd. Hierdoor zou zij hen vaak met Jean Théophile Victor Leclerc bij het hoofdkwartier van de club in Parijs bezoeken. Altijd enthousiast om anderen tevreden te willen stellen, genoot zij ervan om een helpende hand uit te steken bij het innen van entree gelden van de club. Zij deed het werk zo goed, dat men haar de koosnaam ‘Henriette’ gaf (dat zo bewaarder van het huis betekent).

Société des Républicaines Révolutionnaires (met 200 uitsluitend vrouwelijke leden) werd over het algemeen beschouwd als soort van "feministische" sectie van Jean Théophile Victor Leclerc Enragés. De Club werd verbannen het jaar daarop verboden door Robespierre. Pauline Léon, Claire Lacombe en de meeste leden van Société, met inbegrip van Henriette (Aimée) Leclerq, die allen aanwezig waren bij de club, werden gearresteerd in april 1794. Zij werden gevangen genomen in de gevangenis van Luxemburg waar zij tot 19 augustus 1794 bleven.

Haar ouders besloten om Aimée, met haar opvallende schoonheid, naar de vermaarde instelling van Mevrouw Campan in Saint-Germain te sturen, waar zij van Hortense De Beaharnais en Caroline Bounaparte (de zuster van Napoleon) zou leren kennen.

Napoleon huwt Rose de Beauharnais (de toekomstige Keizerin Joséphine) op 3 oktober 1796, blijkbaar onbewust van het feit dat Aimée, die hij met veel liefde zijn ‘Madame Deux’ had genoemd, naar haar ouderlijk huis in Pointoise was gegaan. Aimée was slechts 14 toen zij een zoon baarde, een vermeende zoon door Napoleon verwekt. Zij noemde haar zoon François Tobias Deux en bleef in Pointoise met haar ouders. Zij brachten François Tobias als hun eigen zoon groot.

Een frequente bezoeker aan Pointoise was Laetitia Bonaparte, Mevrouw Mère, die speciaal veel aandacht had voor het welzijn van Aimée en de baby.

Mevrouw Mère besloot een geschikte echtgenoot voor Aimée te vinden. Zij liet spoedig haar oog vallen op DAVOUT, Louis Nicholas, duc d'Auerstadt en prins d'Eckmühl, de nakomeling van een edele familie die zijn oorsprong kon terugvinden tot in de 13de eeuw. Hij werd opgeleid op de militaire school in Auxerre, en dan bij de militaire school (Ecole Militaire) in Parijs. Davout was al gescheiden in januari 1794 van zijn eerste vrouw, Marie-Nicolle Adelaide (De Seguenot was haar meisjesnaam). Aimée en Davout huwden in november 1801. Zij schijnen een gelukkig paar te zijn geweest. Zij hadden 9 kinderen:

1. Paul 1802 -1803
2. Josephine 1804 -1805
3. Antoinette Josephine 1805 - 19 Augustus 1821
4. Adèle Napoléonie Januari van Juni 1807 - 21 1885
5. Napoléon, Maart 1809 - 1810)
6. Jules, 1809 (gestorven in kleutertijd)
7. Napoléon Louis, 6 Januari 1811 - 13 Augustus 1853
8. Jules 1812 - 1813
9. Louise Adélaïde, 8 Juli 1815 - 6 Oktober 1892).

Zoals kan worden gezien, overleefden vele kinderen de kleutertijd niet.

François Tobias Deux bleef nochtans een bedreiging voor Josephine, die vreesde dat de jongen op een dag Napoleon als keizer zou opvolgen in plaats van de zoon van Hortense, haar dochter.

Josephine begon allerlei plannetjes uit te dokteren, waardoor het Mevrouw Mère zelf was, die Napoleon overtuigde om François Tobias naar Oost-Indië te sturen om een opvoeding te genieten om uiteindelijk daar Koning te worden. Oost-Indië was namelijk ondertussen een deel van het Franse imperium geworden toen Napoleon Holland met al zijn gebieden had veroverd.

François Tobias was slechts 8 jaar oud toen hij de lange reis naar Batavia maakte. Hij werd in de zorg van de Dusantier familie geplaatst, een hoogte geplaatste familie van Franse afkomst. Zij begonnen onmiddellijk met de belangrijke taak om hem voor zijn toekomstige voor te bereiden. De Dusantier familie introduceerde hem aan alle Sultans, die onmiddellijk door de knappe kleine jongen werden bevangen. Het was Susuhunan (sultan) Paku Buono IV van Solo [http://www.royalark.net/Indonesia/solo.htm] zelf die zijn huis voor François openstelde, waar hij als lid van het familiehuis werd behandeld. Hij kreeg aldaar de Javaanse naam: Bra Kedaton.

In 1811 viel Java onder Lord Minto, Gouverneur Generaal van Indië, die na de overgave, Thomas Stamford Raffles als Luitenant Gouverneur benoemde. Vele Franse verlieten Java, maar François Tobias en de Dusantiers (ook wel de Dezentjé familie!) voelden zich geroepen om te blijven. Zij genoten op Solo de speciale bescherming van de Susuhunan (Sultan).

François Tobias huwde in 1816 Leonara Caroline Dusantier, het kleine meisje dat zo vriendelijk tegen hem was toen hij in Batavia aankwam. Spijtig stierf zij in 1819 tijdens de geboorte van hun tweede kind. Zij was slechts 18 jaar oud. Diepbedroefd, nam François Tobias zijn 2 zuigelingen mee naar de veiligheid van Solo, waar hij zich thuis voelde. De 2 klein meisjes, Johanna Louise en Carolina Magdalena Deux werden verzorgd door één van de prinsessen, die zich volledig aan hun zorg wijdde. François Tobias huwde, 10 jaar na de dood van zijn eerste vrouw in 1829, de prinses Raden Adjeng Hadiningrat. Zij hadden 7 kinderen. Hun nakomelingen zijn heden ten dage uitgespreid over de hele wereld.

Charles Victor Emmanuel Leclerc d'Ostin, born 17.03.1772, died 02.11.1802 Ile the drawer Tortue, French general and brother in law of Napoleon.

In 1791, two years after the start of the French revolution, Leclerc started his military career as a volunteer during the first coalition war. He took part in the campaign of Toulon (1793) and the battle at Fleurus (1794) and fought in Germany and Italy.

Leclerc got promotion to brigade general rapidly in 1797. That same year he married with Pauline Bonaparte, a sister of Napoleon, after Napoleon had caught them together in bed!

After participation in the invasion attempt in Ireland by the French general Humbert he was appointed as division general and supported Napoleon during his coup of 18 Brumaire in November 1799. He had the command of three divisions in the battle at Hohenlinden (1800) and after that Napoleon sent him to Portugal. There the orange war between Portugal and Spain was finished with the Treaty of Badajoz, with which Portugal broke its alliance with Great Britain. Napoleon however was dissatisfied with the result and sent his French troops under command of Leclerc, who was in Spain, to Portugal. The Portuguese had been forced to sign the Treaty of Madrid on 29 September 1801, where Portugal agreed to pay 20 million francs to France and to cede Guyana to France.

Charles Victor Emmanuel Leclerc d'Ostin, geboren 17.03.1772, gestorven 02.11.1802 Ile de la Tortue, Franse generaal en zwager van Napoleon Bonaparte.
In 1791, twee jaar na het uitbreken van de Franse Revolutie, begon Leclerc zijn militaire carriere als een vrijwilliger tijdens de Eerste Coalitieoorlog. Hij nam deel aan het Beleg van Toulon (1793) en de Slag bij Fleurus (1794) en vocht in Duitsland en Italië.
Leclerc steeg snel in rang en kreeg in 1797 promotie tot brigadegeneraal. Datzelfde jaar trouwde hij met Pauline Bonaparte, een zuster van Napoleon, nadat Napoleon hen samen in bed had betrapt.

Na deelname aan de invasiepoging in Ierland door de Franse generaal Humbert werd hij benoemd tot divisiegeneraal en steunde Napoleon tijdens zijn staatsgreep van 18 Brumaire in november 1799.
Hij had het bevel over drie divisies in de Slag bij Hohenlinden (1800) en werd vervolgens door Napoleon naar Portugal gestuurd. Daar was de Sinaasappeloorlog tussen Portugal en Spanje geëindigd met het Verdrag van Badajoz, waarmee Portugal haar bondgenootschap met Groot-Brittannië verbrak. Napoleon was echter ontevreden met het resultaat en stuurde de Franse troepen in Spanje, onder bevel van Leclerc, Portugal binnen. De Portugezen waren gedwongen om op 29 september 1801 het Verdrag van Madrid te tekenen, waarbij Portugal overeen kwam om 20 miljoen francs aan Frankrijk te betalen en Guyana aan Frankrijk af te staan.

Davout was born in Annoux. He was a proponent of the French revolution and became ‘chef the battalion’ in a volunteer army in one of the military campaigns of 1792. He distinguished himself at battle of Neerwinden in the following spring. Just after he had been promoted to Brigade General however he was obtained from active service because he was of nobility. Even so Davout took part in the campaigns of 1794-1797 at the Rijn, and he accompanied Desaix in the Egyptian expedition under Napoleon Buonaparte.

At his return to France he served in the battle at Marengo under Napoleon. Napoleon was impressed by his military capabilities, that he promoted Davout to Division General, and gave him the command concerning the ‘Consulaire Garde’ in 1801.

At the assention of Napoleon as Emperor Davout was appointed as Marshal of France and became he commander of the third army division of the ‘Grande Armée’. At the battle at Austerlitz, after a forced march of 84 hours (!), this third army division withstood the hardest attacks of the allied forces. During the battle at Auerstadt, Davout won with his division the complete Prusian army (63.000 against 28.000). Davout also participated in the successful battles at Eylau and Friedland. Napoleon appointed him, at finishing the war with the Peace of Tilsit, as Governor-General in Warsaw. Davout also got the title duke of Auerstadt in 1808. During the war of the following year he served in military campaigns which led to the battle at Eckmühl and distinguished himself in the battle at Wagram. For his merits Davout obtained the title Prince of Eckmühl.

Davout werd geboren in Annoux. Hij was een voorstander van de Franse Revolutie en werd chef de bataillon in een vrijwilligersleger in een van de militaire campagnes van 1792. Hij onderscheidde zich in de Slag bij Neerwinden in het voorjaar daarop. Net nadat hij gepromoveerd was tot brigadegeneraal werd hij echter uit actieve dienst gehaald omdat hij van adel was. Toch nam Davout deel aan de campagnes van 1794-1797 bij de Rijn, en begeleidde hij Desaix bij de Egyptische expeditie onder Napoleon Bonaparte.
Bij zijn terugkeer naar Frankrijk diende hij in de Slag bij Marengo onder Napoleon. Napoleon was onder de indruk van de militaire kwaliteiten van Davout en promoveerde hem tot divisiegeneraal, en gaf hem in 1801 het commando over de Consulaire Garde.

Bij de troonsbestijging van Napoleon als keizer werd Davout tot Maarschalk van Frankrijk benoemd en werd hij bevelhebber van het Derde Legerkorps van de Grande Armée. Bij de Slag bij Austerlitz ving dit Derde Legerkorps onder Davout, na een geforceerde mars van meer dan 84 uur (!) de hardste aanvallen van de geallieerden op. Tijdens de Slag bij Auerstadt won Davout met zijn ene korps op haast ongeëvenaarde wijze van het volledige Pruisische leger (63,000 tegen 28,000).
Ook participeerde Davout in de succesvolle slagen bij Eylau en Friedland. Napoleon stelde hem bij het eindigen van de oorlog in de Vrede van Tilsit aan als gouverneur-generaal in Warschau. Ook kreeg Davout in 1808 de titel hertog van Auerstadt. In de oorlog van het jaar daarop diende hij in militaire campagnes die leidden tot de Slag bij Eckmühl en onderscheidde zich in de Slag bij Wagram. Voor zijn verdiensten verkreeg Davout de titel prins van Eckmühl.