Adriaan Florenszoon Boeyens werd op 2 maart 1459 te Utrecht geboren als zoon van een timmerman, vermoedelijk in de woning van zijn grootvader Boudewijn op de hoek van Oude Gracht en Brandsteeg.
In 1476 ging hij met enkele stadgenoten studeren te Leuven. Na de basisstudie van de artes studeerde hij theologie; in 1491 behaalde hij het doctoraat. Sinds 1489 was hij professor, in 1493 en 1500-1501 was hij rector en vanaf 1497 deken van de kapittelkerk van Sint-Pieter in Leuven en daarmee kanselier van de universiteit. Hij hervormde er het collegesysteem en moedigde jonge humanisten als Erasmus aan. Adrianus legde in zijn moraaltheologie een opvallend grote nadruk op het persoonlijke geweten.

In 1507 werd Adrianus door keizer Maximiliaan I gevraagd de opvoeding op zich te nemen van zijn kleinzoon, de latere keizer Karel V. Adrianus combineerde deze taak enkele jaren met zijn professoraat in Leuven, maar verbleef vanaf 1510 toch voornamelijk aan het hof in Mechelen. In 1516 werd Adrianus bisschop van Tortosa en grootinquisiteur en in 1517 kardinaal. Toen Karel V in 1519 tot keizer werd gekozen, liet hij het bestuur over Spanje over aan Adrianus.
Op 9 januari 1522 werd Adrianus tot paus gekozen. Lang twijfelde hij of hij wel naar het in zijn ogen verdorven Rome zou gaan. Pas op 31 augustus 1522 werd hij gekroond. Zowel door zijn sobere levensstijl als door zijn pogingen de curie te hervormen, isoleerde 'il papa olandese' zich snel.

Adrianus probeerde de Europese vorsten te verenigen tegen de Turken, maar zag zich gedwongen tegen de Franse koning Frans I een liga te vormen van Karel V, de Engelse koning Hendrik VIII, Ferdinand van Oostenrijk, Venetië en Milaan. Bij de proclamatie van die liga op 5 augustus 1523 werd hij ziek. De laatste maand van zijn leven lag hij te bed. Op 14 september 1523 overleed Adrianus. De enige door hem benoemde kardinaal, zijn studievriend Willem van Enckevoirt, liet een praalgraf uitvoeren in de Santa Maria dell'Anima te Rome, waar het nog steeds te bewonderen is.
De Probandus stamt af van de betovergrootouders (Tyman d'Edel gen. XXI 1753608 & Margaretha Jacob Lambrechts gen. XXI 1753609) van Paus Adrianus VI.

Pope Adrian VI (Utrecht, March 2, 1459 – September 14, 1523), born Adriaan Florenszoon Boeyens, son of Floris Boeyens, served as Pope of the Roman Catholic Church from 1522 until his death. He was born under very modest circumstances in the city of Utrecht, which at that time was capital of the bishopric of Utrecht, a Dutch-speaking part of the Holy Roman Empire, now in the Netherlands.
His paternal ancestors, named d'Edel (Dutch for "the Noble"), had lived in Utrecht from at least the mid-14th century.[1] Nevertheless, Adrian VI is often considered to have been both Dutch and German as the Low Countries were at the time part of the Holy Roman Empire.

At the University of Leuven he pursued philosophy, theology and Canon Law, becoming a Doctor of Theology in 1491, dean of St. Peter's and vice-chancellor of the university. His lectures were published, as recreated from his students' notes – among those who attended them was the young Erasmus.
In 1507 he was appointed tutor to the seven-year-old Charles, grandson of the Emperor Maximilian I (1493–1519), who was to reign as Emperor Charles V (1519–58). The Imperial court in Toledo, commissioned him Inquisitor General of Aragon on 14 November 1516. The following year, Pope Leo X (1513–21) created him a cardinal, naming him Cardinal Priest of the Basilica of Saints John and Paul. On January 9, 1522 he was elected Pope by an almost unanimous vote. The Emperor Charles V was delighted upon hearing that his tutor was elected to the papacy. Adrian VI was known for having attempted to launch a Catholic Reformation as a defense against the Protestant Reformation. He was, however, ignored by his contemporaries.
The Catholic Encyclopedia characterized the task that faced him:

"To extirpate inveterate abuses; to reform a court which thrived on corruption, and detested the very name of reform; to hold in leash young and warlike princes, ready to bound at each other's throats; to stem the rising torrent of revolt in Germany; to save Christendom from the Turks, who from Belgrade now threatened Hungary, and if Rhodes fell would be masters of the Mediterranean-- these were herculean labours for one who was in his sixty-third year, had never seen Italy, and was sure to be despised by the Romans as a 'barbarian'.

As a peacemaker among Christian princes, whom he hoped to unite in a protective war against the Turks, he was a failure: in August 1523 he was forced openly to ally himself with the Empire, England, Venice, etc., against France.
Adrian VI died on 14 September 1523.
The Probandus is a direct descendant of the greatgreatgrandparents (Tyman d'Edel gen. XXI 1753608 & Margaretha Jacob Lambrechts gen. XXI 1753609) of Pope Adrianus VI.

'Dese pedestaal med de 4 nevenstaande wapenen staan aan de muur in St Marien kerk tot Utrecht op het Choor (of kistemakerspand) in de zuijderhoek en sijn bij mij onderstaand afgebeeld in meij 1680.'

Zij geeft een hoek in het koor te zien, welke in een pilaar eindigt. Deze pilaar is gedeeltelijk uitgehouwen ten behoeve van eene console en een beeld (dat in 1680 niet meer aanwezig was). De console bestaat uit een engel, welke het wapen der Dedels met de lelien vasthoudt. De muren ter rechter- en ter linkerzijde vertoonen beide twee wapenschilden. Het eerste wapen is geéquart. 1 en 4 een zwarte leeuw op een gouden achtergrond, 2 en 3 ieder met drie weerhaken boven twee en onder één. Dit is het wapen dat Paus Hadrianus VI gevoerd heeft.