Het jaar 1648 was een vredesjaar voor Europa. Twee steden in Westfalen waren gedurende enkele jaren het centrum van intensieve en langdurige vredesbesprekingen. Met de Vrede van Osnabrück of Westfalen kwam een einde aan de Dertigjarige Oorlog (1618-1648), die Duitsland grotendeels in de as had gelegd. Bij de Vrede van Münster erkende de koning van Spanje, Filips IV, de Republiek der Nader Geünieerde Provinciën als een soevereine, vrije staat. Tachtig jaar had de krachtmeting tussen de toen machtigste staat van de christenheid en de opstandelingen in de Nederlanden geduurd. De Vrede van Münster bevestigde de grenzen tussen de Republiek en de Koninklijke Nederlanden zoals die tijdens de oorlog waren ontstaan en die in grote lijnen overeenkomen met de huidige grens tussen Nederland en België.

The year 1648 was a peace year for Europe. Two cities in Westfalen were during some years the centre of intensive and long-term peace discussions. With peace of Osnabrück or Westfalen came an end to the thirty year war (1618-1648), which had laid Germany mainly in ashes. At peace of Münster the king of Spain, Filips IV, recognised the republic of the Geünieerde Provinciën as a sovereign free state. Eighty years the strugle between the then most powerful state of the Christendom had lasted and the insurrectionists in the Netherlands. The Peace of Münster confirmed the borders between the Republic and the Royal Netherlands such as those during the war had arisen and those roughly correspond to the current border between the Netherlands and Belgium.

De vredesonderhandelingen waren moeizaam verlopen. Telkens wanneer gedurende de tachtigjarige strijd pogingen waren gedaan om tot een vergelijk te komen tussen koning en rebellen, was dat afgeketst op de halsstarrigheid van de koning - eerst Filips II (1555-1598), daarna Filips III (1598-1621), tenslotte Filips IV (1621-1665). Zij wensten immers geen concessies te doen op het punt van de religie: de protestanten of ketters dienden te vertrekken, waarna de vorst zijn landen weer grootmoedig in zijn bezit zou ontvangen. Toch was de strijd niet alleen om de godsdienst gevoerd. De Staten van de verschillende gewesten verzetten zich bovendien tegen het vorstelijk absolutisme zoals dit door Filips II belichaamd werd: zij wensten de traditionele vormen van medezeggenschap te behouden zoals die in de middeleeuwen waren gegroeid.

The peace negotiations had gone laboriously. Whenever attempts had been done to make an agreement between king and rebels during the eighty-year-old fight, all was ricocheted on the stubbornness of the king - first Filips II (1555-1598), afterwards Filips III (1598-1621), and finally Filips IV (1621-1665). They did not wish to do any concessions on the point of religion: the Protestants or heretical had to leave, whereupon the King would regain his possessions. Nevertheless the fight had not been put up just because of religion. The States of the different districts had resisted themselves against the royal absolutism such as by Filips II. He wished to preserve the traditional forms of coadministration such as had grown during the middle ages.

Het feit dat Filips IV in 1648 tot een vergelijk kwam met de opstandelingen, of beter gezegd: hun kleinkinderen, wil niet zeggen dat hij tot inkeer was gekomen. Hij moest zich voegen uit politieke en militaire noodzaak naar de wensen van de Republiek. De koning erkende de onafhankelijkheid van het (Noord-)Nederlandse grondgebied in Europa en in de Indische bezittingen.

The fact that Filips IV came to an agreement in 1648 with the insurrectionists an thus to the wishes of the republic, or better said: their grandchildren, does not mean that he had came to his scenses. He had made the dissision from a political and military point of view. The king recognised the independence of (the North) Dutch territory in Europe and its Indonesian property.

Toch was ook voor de Republiek, die rond het midden van de zeventiende eeuw haar `Gouden Eeuw' beleefde, de vrede een dringende noodzaak. De financiële lasten wogen loodzwaar op de begroting van de Staat. De kooplieden in de steden, dragers van de handelsnatie, ijverden al jaren voor de vrede. Tegenover zich vond zij de voorstanders van de oorlog: de predikanten en de stadhouder. De stadhouders Maurits (1585-1625) en Frederik Hendrik (1625-1647) hadden de militaire veiligheid van de Staat verzekerd: het bezit van de Nederlandse steden en gewesten ten Zuiden van de grote rivieren was te danken aan het militair beleid van de Nassause broers. In 1637 betekende de verovering van Breda de laatste grote verovering van de stadhouder; daarna verzuchtte de oude stadhouder: `Het is Vrede'.

Nevertheless the peace was urgent for the republic, which celebrated its ‘Golden Age’ around the middle of the seventeenth century. The financial charges weighed heavy on the budget of the state. The merchants in the cities, bearers of the trade nation, had wanted peace for years. They found as proponents: the preachers and the city holder. The city holders Maurits (1585-1625) and his brother Frederik Hendrik (1625-1647) had insured the military security of the state: all the possession of the Dutch cities and districts south of the large rivers was due to the military policy of the Nassause brothers. The conquest in 1637 of Breda meant the last large conquest of the city holder; afterwards the old city holder sighed: `We are at peace!'.

Adriaen Pauw, *01.11.1585 Amsterdam, † 21.02.1653 ´s -Gravenhage, geboren uit een rijke familie van kooplieden en regenten, als zoon van Reynier Pauw (*1564 - †1636).
Adriaen was een kleinzoon van Adriaen Pauw *13.01.1516 Gouda, † 08.10.1578 Amsterdam en Anna Jacob Lucaszdr van Persijn van Beverwaerde *23.06.1520 Amsterdam, † 01.07.1586 Enkhuizen, van wie de Probandus Marnix Alexander de Paula Lopes ook direct afstammeling is [Gen. XV 27454] & [Gen. XV 27455].

Hij is de Regeringsleider van de Nederlanden van 1631-1636 en 1651-1653; presideerde in de Raad (Raadspensionaris ~ ook Landsadvocaat of Advocaat van den Lande) en was rekenmeester van de Domeinen (Grootzegelbewaarder) van Holland en West-Friesland (1636), was onder meer bewindvoerder van de Verenigde Oost-Indische Compagnie, Ridder en Ambachtsheer van Heemstede (inclusief Bennebroek), Rietwijk, Rietwijkeroord, Nieuwekerk, Zuid-Schalkwijk & Vijfhuizen, Oosterwijk (onder Beverwijk), Schotenbosch (bij Voorschoten), en Hoogersmilde in Drenthe [in de Gouden eeuw sprak men dan ook wel smalend van een Paauwenstaart].

Adriaen Pauw heeft een flink vermogen opgebouwd en koopt in 1620 de heerlijkheid Heemstede en noemt zichzelf Heer van Heemstede. Het 'Heer' zijn van Hoogersmilde was een erfelijke aangelegenheid. Het ging over van vader op zoon of dochter en aangetrouwde familie. Een Heer van een Heerlijkheid bezat juridische rechten, het jachtrecht en mocht verordeningen uitvaardigden. Adriaen Pauw vergrootte het kasteel (aan het Spaarne het Slot Heemstede, dat "woonplaats" betekent), liet wegen en vaarten aanleggen en stimuleerde de blekerij- en zanderijnijverheid. Aan hem herinnert de gerestaureerde ‘Pons Pacis’ ofwel Vredesbrug, vervaardigd ter herinnering aan de Vrede van Münster in 1648 waarbij Pauw een prominente rol speelde.

Op zijn 15e gaat hij naar de academie in Leiden om rechten te studeren. In 1611 wordt hij benoemd tot pensionaris van Amsterdam en blijft dat tot 1627. In 1631 is hij Raadpensionaris van de Staten van Holland. Hij volgt Jacob Cats op die dat was tussen 1629 en 1631. Hij ligt in die tijd overhoop met prins Frederik Hendrik (*1584 - † 1647), die een verbond wil sluiten met Frankrijk. Adriaen Pauw ziet liever dat de Nederlanden een verbond met de Spanjaarden aangaan. Prins Frederik Hendrik stuurt Adriaen Pauw naar Frankrijk om een verbond tegen de Spanjaarden te sluiten. Vreemd genoeg accepteert Adriaen Pauw de opdracht. Zijn missie slaagt. Samen met Johan de Knuyt bracht hij op 08.02.1635 het Offensief en Defensief Verbond met Frankrijk tot stand. Hij neemt in 1636 ontslag als Raadpensionaris. Jacob Cats volgt hem tussen 1636 en 1651 op.
Van 1646 tot 1648 zit hij als afgevaardigde voor Holland in het congres van Münster om een verdrag met de Spanjaarden te sluiten. Op 30-01-1648 tekenen vijf van de zeven gewesten de Vrede van Münster. De vrede tussen de Nederlanden en Spanje was niet de enige die in 1648 in Munster werd getekend. De overeenkomst was onderdeel van de veel omvattender Vrede van Westfalen waarin de Europese machtsverhoudingen werden vastgelegd. Het verdrag maakte een einde aan de Dertigjarige Oorlog in Duitsland, een strijd tussen de Duitse vorsten die was uitgegroeid tot een machtsstrijd tussen de Europese mogendheden.
Adriean Pauw volgt Jacob Cats weer op als Raadpensionaris in 1651 tot 1653, het jaar waarin hij sterft. Hij is overleden op 21.02.1653. Hij zal door Johann de Witt opgevolgd worden als Raadpensionaris in datzelfde jaar (tot 1672).

De uitvaart was op 28.02.1653 en de bijzetting vond plaats in het koor van de door hem gestichte Gereformeerde (Hervormde) kerk op 01.03.1653. Het fraaie grafmonument, vervaardigd door Pieter de Keyzer, is tegenwoordig een Rijksmonument.

Adriaen Pauw, * 01.11.1585 Amsterdam, † 21.02.1653 ´s -Gravenhage, came from a rich family of merchants and regents. His father was Reynier Pauw (* 1564 -†1636).
Adriaen was a grandson of Adriaen peacock * 13.01.1516 Gouda, † 08.10.1578 Amsterdam and Anna Jacob Lucaszdr van Persijn van Beverwaerde, * 23.06.1520 Amsterdam, † 01.07.1586 Enkhuizen, of which the Probandus Marnix Alexander the Paula Lopes is also a direct descendant [Gen. XV 27454] & [Gen. XV 27455].

He was Head of State of the Netherlands between 1631-1636 and 1651-1653; Grand pensioner of the States of Holland and West-Friesland (~ country lawyer). Adriaen Pauw was also one of the general managers of The Dutch United East India Company, Knight and Craft industry lord of Heemstede (including Bennebroek), Rietwijk, Rietwijkeroord, Nieuwekerk, Zuid Schalkwijk & Vijfhuizen, Oosterwijk (beneath Beverwijk), Schotenbosch (at Voorschoten), and Hoogersmilde in Drenthe [During the golden age one thus spoke of a reviling peacocktail].

Adriaan Pauw had made a considerable fortune and bought Heemstede in 1620 and from thereon called himself Lord of Heemstede. Being 'Lord 'of Hoogersmilde was a hereditary matter. It proceeded from father to son. A Lord had legal rights; he could issue the rights to hunt. Adriaen Pauw expanded the castle (at the Spaarne, the `Slot Heemstede`, which means "place of residence"), and had roads made.
As a reminder to the peace of Westphalia (1648) in which he played a prominent role, he built the ‘Pons Pacis’ bridge.

When he was 15 he went to study law at the academy in Leiden. In 1611 he is appointed as pensioner of Amsterdam and remained that until 1627. In 1631 he became Grand pensioner of the States of Holland. He succeeded Jacob Cats who was Grand pensioner between 1629 and 1631. At that time Adriean Paauw did not look eye to eye with prince Frederik Hendrik (* 1584 - † 1647), who wanted to close a treaty with France. He rather saw that the Netherlands had made a treaty with the Spanish. Prince Frederik Hendrik sent Adriaen Pauw to France to close a treaty against the Spanish. Adriaen accepted this task strangely enough. His mission is a success. With Johan the Knuyt he produced an offensive and defensive treaty with France on 08.02.1635. In 1636 he dismisses himself as Grand pensioner. Jacob Cats succeeds him between 1636 and 1651.
From 1646 up to 1648 he is a delegate for the Netherlands in the congress of Münster and came to an agreement with the Spanish. On 30-01-1648 five of the seven districts sign the peace treaty of Münster. Peace between the Netherlands and Spain was not all that was accomplished. The agreement was part of a much larger peace treaty of Westphalia in which the European power proportions were fixed. The treaty put an end to the thirty-year war in Germany.
Adriean Pauw succeeded Jacob Cats as Grand pensioner in 1651 until 1653, the year in which he died. He died on 21.02.1653 and was succeeded by Johann the Witt as Grand pensioner in that same year (until 1672).

The funeral was on 28.02.1653 and he was put to rest on 01.03.1653 at the Reformed Church, which he founded. The nice sepulchre monument, made by Pieter the Keyzer, is nowadays a Rijks-monument.